Komisja Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór w następującym zakresie nadzór bankowy, sprawowany zgodnie z przepisami ustawy – Prawo bankowe, ustawy o Narodowym Banku Polskim, ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających. Nadzór emerytalny, sprawowany zgodnie z przepisami ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, ustawy o pracowniczych programach emerytalnych, ustawy o indywidualnych kontach emerytalnych, ustawy o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku Ubezpieczonych.

Nadzór ubezpieczeniowy, sprawowany zgodnie z przepisami ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, ustawy o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku Ubezpieczonych, ustawy z o dopłatach do ubezpieczeń upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Nadzór nad instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych, sprawowany zgodnie przepisami ustawy o usługach płatniczych, nadzór nad instytucjami pieniądza elektronicznego, sprawowany zgodnie przepisami ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. Nr 169, poz. 1385 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 870 i Nr 96, poz. 959), nadzór uzupełniający, sprawowany zgodnie z przepisami ustawy o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi.

Zadania KNF to sprawowanie nadzoru nad sektorem bankowym, rynkiem kapitałowym, ubezpieczeniowym, emerytalnym, nadzór nad instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych oraz nad instytucjami pieniądza elektronicznego, podejmowanie działań służących prawidłowemu funkcjonowaniu rynku finansowego, ubezpieczeniowego i emerytalnego, podejmowanie działań mających na celu rozwój rynku finansowego i jego konkurencyjności, podejmowanie działań edukacyjnych i informacyjnych w zakresie funkcjonowania rynku finansowego, udział w przygotowywaniu projektów aktów prawnych w zakresie nadzoru nad rynkiem finansowym, ubezpieczeniowym i emerytalnym, stwarzanie możliwości polubownego i pojednawczego rozstrzygania sporów między uczestnikami rynku finansowego, w szczególności sporów wynikających ze stosunków umownych między podmiotami podlegającymi nadzorowi Komisji, a odbiorcami usług świadczonych przez te podmioty.

Struktura Urzędu KNF obejmuje Departament Firm Inwestycyjnych i Infrastruktury Rynku Kapitałowego, Departament Funduszy Inwestycyjnych, Departament Nadzoru Obrotu, Departament Ofert Publicznych i Informacji Finansowej, Departament Licencji Bankowych i Instytucji Płatniczych, Departament Bankowości Komercyjnej i Specjalistycznej oraz Instytucji Płatniczych, Departament Bankowości Spółdzielczej, Departament Inspekcji Bankowych i Instytucji Płatniczych, Departament Regulacji Bankowych i Instytucji Płatniczych, Departament Licencji Ubezpieczeniowych i Emerytalnych.

Komisja Nadzoru Finansowego jako centralny organ administracji państwowej sprawujący nadzór nad rynkiem finansowym, który został powołany na mocy ustawy z dnia 21 lipca 2006 o nadzorze nad rynkiem finansowym składa się z kilku osobowego gremium. W skład Komisji wchodzą: przewodniczący, dwóch zastępców przewodniczącego i czterech członków. Przewodniczącego Komisji powołuje prezes Rady Ministrów na pięcioletnią kadencję. Zastępców przewodniczącego powołuje i odwołuje prezes Rady Ministrów na wniosek przewodniczącego.

Jest to Andrzej Jakubiak – Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, Lesław Gajek – Zastępca Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, Wojciech Kwaśniak – Zastępca Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego. Pozostali członkowie to Maciej Grabowski – przedstawiciel Ministra Finansów, podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów, Czesława Ostrowska – przedstawiciel Ministra Pracy i Polityki Społecznej, podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, Witold Koziński – wiceprezes Narodowego Banku Polskiego, Jerzy Pruski – przedstawiciel prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, doradca społeczny Prezydenta RP ds. ekonomicznych.Nadzór nad działalnością Komisji sprawuje Prezes Rady Ministrów.

Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) to centralny organ administracji państwowej sprawujący nadzór nad rynkiem finansowym, który został powołany na mocy ustawy z dnia 21 lipca 2006 o nadzorze nad rynkiem finansowym. Nadzór nad działalnością Komisji sprawuje Prezes Rady Ministrów.

W skład Komisji wchodzą: przewodniczący, dwóch zastępców przewodniczącego i czterech członków. Przewodniczącego Komisji powołuje prezes Rady Ministrów na pięcioletnią kadencję. Zastępców przewodniczącego powołuje i odwołuje prezes Rady Ministrów na wniosek przewodniczącego.

Członkami Komisji są Minister właściwy do spraw instytucji finansowych albo jego przedstawiciel, Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego albo jego przedstawiciel, Prezes Narodowego Banku Polskiego albo delegowany przez niego Wiceprezes Narodowego Banku Polskiego, Przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Komisja Nadzoru Finansowego nie obejmuje swoim nadzorem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, SKOK, Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego oraz ubezpieczenia zdrowotnego w Narodowym Funduszu Zdrowia. Podlegają one nadzorom właściwych ministrów.

System bankowy pełni następujące funkcje. Funkcję emisyjną i regulacyjną – pełni ją bank centralny przez emisję i regulację podaży pieniądza, depozytowo-kredytową – ujawnia się w bankach komercyjnych przez mechanizm tworzenia depozytów i transformacji ich w pożyczki i kredyty, rozliczeniową – bank na zlecenie klientów dokonuje rozliczeń pieniężnych (obciąża jedno konto i uznaje drugie), alokacyjną – umożliwia przepływ środków finansowych z mniej do bardziej efektywnych dziedzin gospodarki i podmiotów gospodarczych, finansowo-doradczą – bank przez służby doradcze zabezpiecza interesy swoich klientów oraz stymulacyjną – bank jako dawca kapitału wpływa na rozwój przedsiębiorczości lokalnej.

System bankowy na świecie można podzielić na dwa modele. Model anglosaski, który opiera się na rynkach finansowych, które są głównym źródłem pozyskiwania środków pieniężnych, które są następnie przeznaczane na dalszy rozwój podmiotów gospodarczych. Rola banków komercyjnych sprowadza się natomiast do bieżącej obsługi operacyjnej podmiotów gospodarczych. Model niemiecko-japoński zakładający, że system bankowy pełni główną funkcję w sektorze finansowym. W systemie tym główną rolę odgrywają banki uniwersalne.

System bankowy to całokształt instytucji bankowych i finansowych oraz normy, które określają ich wzajemne powiązania i stosunki z otoczeniem. Za podstawę określenia systemu bankowego uznaje się powstanie układu złożonego z banku centralnego (banku emisyjnego) i banków komercyjnych. System bankowy to także liczba i rodzaj banków funkcjonujących w danym państwie, tworzących logiczną i zwartą całość.
Elementy systemu bankowego to bank centralny, banki operacyjne – banki komercyjne, depozytowo-kredytowe, uniwersalne, banki specjalne – banki inwestycyjne, hipoteczne, rolne i melioracyjne, komunalne oraz towarzystwa kredytowe, kasy oszczędnościowe oraz spółdzielczość kredytowa.

Podstawowymi elementami systemu bankowego w Polsce są Narodowy Bank Polski, będącym bankiem centralnym, Komisja Nadzoru Finansowego, Bankowy Fundusz Gwarancyjny,sektor bankowy obejmujący banki komercyjne i banki spółdzielcze.

Exposure at default, w skrócie EAD jest jednym z parametrów ryzyka, wykorzystywanym w kalkulacji kapitału ekonomicznego lub kapitału regulacyjnego na potrzeby banków w związku z Nową Umową Kapitałową (Basel II).

Exposure at default oznacza wartość ekspozycji kredytowej w momencie niewykonania zobowiązania..
Wyróżniamy dwa modele kalkulacji EAD. Do kalkulacji EAD wykorzystywane są dwa główne podejścia. Podstawowa metoda ratingów wewnętrznych (FIRB), w której to organy nadzoru bankowego wyznaczają sposób kalkulacji EAD oraz pozostałych parametrów ryzyka (LGD i M), a jedynym parametrem szacowanym przez bank jest PD oraz zaawansowana metoda ratingów wewnętrznych (AIRB), gdzie wszystkie parametry są szacowane przez bank za pomocą własnego modelu ilościowego, w celu wyznaczenia wielkości aktywów ważonych ryzykiem. Wymogi kapitałowe ogółem są określane jako ustalony procent wyliczonych aktywów ważonych ryzykiem.

Europejski Certyfikat Bankowca, to w skrócie ECB z ang. European Foundation Certificate in Banking.

Osoba ubiegająca się o certyfikat europejski powinna wykazać się bazową wiedzą ogólnobankową, zgodnie z wymogami kwalifikacyjnymi opracowanymi przez międzynarodowy zespół ekspertów.

Celem Europejskiego Certyfikatu Bankowca jest stworzenie systemu akredytacji, która umożliwia uznanie i zaakceptowanie narodowych, zawodowych kwalifikacji bankowych na poziomie odpowiadającym wymogom europejskiego rynku usług finansowych.

Szczegółowy zakres wiedzy wymaganej do uzyskania EFCB obejmuje następujące zakresy tematyczne otoczenie ekonomiczne i monetarne, a więc ekonomiczna i finansowa struktura obszaru europejskiego oraz polityka monetarna na obszarze europejskim. Poza tym również relacja produkt – klient, klienci banku, produkty i usługi bankowe, bank w roli pośrednika, bilans banku i jego analiza, zarządzanie aktywami i pasywami, ryzykiem i kosztami, jak także aspekty behawioralne, czyli etyka, marketing, zarządzanie

Instytucje uprawnione do nadawania EFCB w Polsce to Warszawski Instytut Bankowości, Gdańska Akademia Bankowa oraz Międzynarodowa Szkoła Bankowości i Finansów.

Aktualny stan rachunku bieżącego może być opisany kilkoma parametrami.

Saldo księgowe to ogólna suma wszystkich zaksięgowanych operacji uznaniowych, pomniejszona o sumę wszystkich zaksięgowanych operacji obciążeniowych. Odsetki zawieszone to to suma odsetek jakie bank naliczył od ostatniej kapitalizacji. Kwota ta nie wchodzi w skład salda księgowego, zostanie do niego dopisana dopiero w momencie następnej kapitalizacji. Limit kredytowy to kwota o jaką, zgodnie z umową, może zostać przekroczone saldo księgowe. Wysokość limitu uzależniona jest m.in. od zdolności kredytowej klienta. Blokady i operacje nierozliczone to ogólna kwota, jaka została zablokowana na rachunku – środki, które nie mogą zostać wypłacone. Blokady mogą powstawać wskutek operacji, na które bank udzielił autoryzacji ale ich jeszcze nie zaksięgował. Blokady mogą także służyć jako zabezpieczenie spłaty wierzytelności wobec banku lub osób trzecich. Saldo dostępne jest to ogólna kwota postawiona do dyspozycji klienta.

Rachunek bieżący to rodzaj rachunku bankowego. Jest przeznaczony do przechowywania i gromadzenia środków pieniężnych oraz przeprowadzania rozliczeń pieniężnych przez jednostki gospodarcze oraz osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Do każdego rachunku bieżącego mogą być prowadzone rachunki pomocnicze. Narodowy Bank Polski jest podmiotem prowadzącym obsługę centralnego rachunku bieżącego budżetu państwa.

Rachunek bieżący jest prowadzi bank. Bank takiej usługi dokonuje na podstawie umowy o prowadzenie rachunku bankowego. Każdy rachunek bieżący posiada swój unikalny numer.

Rozliczenia w zależności od szczegółowej oferty banku prowadzącego rachunek mogą być dokonywane poleceniem przelewu. Wtedy dokonywane są w formie papierowej lub elektronicznej, ale też czekiem lub kartą płatniczą.

Na rachunek bankowy można dokonywać wpłat gotówkowych, a z własnego – wypłat gotówkowych. Podmioty gospodarcze mają obowiązek posiadania rachunku bieżącego, a w przypadkach określonych przepisami również prowadzenia za jego pomocą bezgotówkowych rozliczeń z kontrahentami. Z obowiązku takiego zwolnione są tylko osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą w formie karty podatkowej lub zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych.